وجود ندارد ، حكم آن عدم قصر است . پس قرآن كريم قصر صلاه را در انحصار و اختصاص حالت خوف مىداند . نتيجه اينكه نمازها فقط در حالت خوف ، قصر مىشود و نه در حالت ديگر . نتيجه اينكه چون قرآن كريم ، مسئله قصر صلاه را به صورت « حصر » و انحصار و اختصاص مطرح مىكند كه قصر صلاه فقط در حال خوف وجود دارد ، پس هيچ چيز نمىتواند با اين انحصار قرآنى ، مقابله كند و البته كه سنت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و ائمه اطهار قطعاً موافق و مطابق با قرآن است . از همين رو است كه روايات را بر قرآن كريم عرضه مىكنيم و آنچه را كه موافق با قرآن كريم است مىگيريم . البته در معناى « ضرب فى الارض » اختلاف شده است . اكثر علماء ، آن را به معناى مسافرت نمودن دانسته‌اند . بعضى مثل مرحوم آيت اللَّه العظمى خوئى « ره » آن را به معناى حركت در هنگام قتال گرفته‌اند . بعضى نيز آن را به معناى حركت سخت و دشوار و داراى مشقت دانسته‌اند . لكن اولًا نص آيه شريفه « ضرب فى الارض » است و نه « سفر » و در آيه شريفه فرموده است كه « اذا ضربتم فى الارض » و نفرموده است كه « اذا سافرتم » يا « اذا مشيتم » و معلوم است كه « ضرب فى الارض » كه زدن در زمين است ، يعنى پا زدن در زمين است ، كنايه از حركت داراى مشقت و دشوارى است و نه صرف حركت نمودن تا چه رسد به صرف مسافرت ، پس « ضرب فى الارض » هم شامل حركت دشوار در وطن مىشود و هم شامل حركت داراى مشقت در حضر مىشود و هم شامل حركت داراى سختى و دشوارى در سفر مىگردد . زيرا چنان كه گفته شد معناى « ضرب فى الارض » كه زدن در زمين است ، پيمودن با سختى و مشقت است و چنين پيمودن و حركتى ، هم